Gisteren ben ik bij de internist geweest (ook al zo'n sociaal onderlegde arts) en ben ik met de insuline begonnen. Gelukkig kon ik daarna naar de diabetes verpleegkundige en bij mijn ziekenhuis zijn er twee, twee hele leuke vrouwen waar ik meteen een klik mee had dus dat gaat helemaal goedkomen. Ik moest toch wel wennen aan het idee om mijzelf te injecteren. Onzin eigenlijk want het is een heel klein naaldje dat een heel klein beetje in je huid gaat maar toch. Maar aangezien ik 4 keer per dag insuline moet spuiten denk ik dat ik er wel snel aan wen.

 

Pinda en ik hebben een echt gesprek gehad vanmiddag. Of eigenlijk twee.

Picture this: Pinda zit op de grond en probeert haar maillot uit te trekken. Aan de voeten wel te verstaan, ze heeft niet door dat ze hem uit moet doen als een broekje.

Ik: laat je maillot aan

Pinda; uit!

Ik; nee aan

Pinda; Uit!

Ik; nee schatje, aanlaten

Pinda; UIT!

Ik; nee echt niet, aanlaten

Pinda; NEI MAMA UIT!! (op zo'n hoge toon dat je er bijna doof van wordt)

Ik; leef je uit meis.

 

Het is haar niet gelukt. Let wel, ze zegt mama (yay) en nei in plaats van nee.

 

Tweede picture this; Pinda loopt rondjes om de bank op een tijdstip dat ze eigenlijk al lang in bed had moeten liggen maar omdat haar moeder tien keer terug moest  naar dezelfde winkel liep alles een beetje uit.

Ik; ga lekker naar bed?

Pinda; nei

Ik; nou zeg, normaal zeg je altijd ja, mag nu ook wel

Pinda; nei

Ik; kom op zeg, naar bed

Pinda; NEI (en gaat op de grond liggen)

Ik; dat gaat je niet helpen, laatste kans, ga je mee?

Pinda: NEI NEI NEI NEEEEIIIHHHHAAAIIIIII (ondertussen luid nee schuddend en heftig bewegend met haar armen)

Ik: okee dan draag ik je

En voordat ik bij haar kan komen staat ze op

Pinda; mama slaaaa. JA.

 

Slaaa is dus slaap. Volgens mij is de peuterpuberteit echt aangebroken.