Kom je kijken?

 

 

 

 

Ook ik ben goedgekeurd vandaag! Mijn GlyHB was 6.8, een ontzettend goede score! Dit is dus het gemiddelde suikergehalte van de afgelopen 6 weken, dit was eerst 13 en nog iets, toen 9 en nog iets en nu dus super binnen de norm!

En mijn cholesterol is nog iets meer gedaald, van 6.5 naar 6.1 (5 normaal, 7 bovengrens en was ooit 21.9) ook mooi dus. Waarschijnlijk daalt deze nog iets meer naarmate ik langer mijn glyhb zo goed hou.

Bovendien hoef ik niet meer 5 keer per dag mijn bloedsuiker te meten. Dat doe je dmv een vingerprikje, en je kunt je voorstellen dat je vingers zeer gaan doen na 3 maand 5 keer per dag meten denk ik. Nu hoef ik dit nog maar 2 keer per week te doen. Dan hoef ik niet meer zo te leven op de klok, het was nu steeds voor het eten insuline spuiten de wekker zetten en na twee uur meten. Niet leuk. Dan ben je echt bezig met ziek zijn. Dus joepie dat dat nu niet meer hoeft.

Ik ben blij, Pinda is altijd wel blij en mr. Big is ook blij. Een blij huis. Zeker nu het zo blijft dooien. Want ik wil even een applausje voor mijzelf, ik ben woensdag niet gevallen. Niet. Maandag wel, dinsdag wel, donderdag wel. Mr. Big is woensdag gevallen maar die maakt het meteen weer zo bont, die krijgt het voor elkaar om te vallen bij het uit de auto stappen en één been zat na het landen bij het stuur. Een beetje vallen is voor mietjes. En dat is mr. Big zeker niet dus die valt meteen goed.

En Pinda die vertikt het gewoon om te lopen op sneeuw of ijs dus daar gaat alles weer prima mee natuurlijk. Die slaapt nu steeds met een kruik, het blijft een koukleum. Als ze 's middags naar bed gaat dan pakt ze de kruik en zegt 'mama wauw'. Wauw is nog steeds warm, ooit zo bedacht door Pinda door de woorden warm en au samen te voegen.

 

Kijk, ook al heb je een speelgoed laptop soms moet je heel hard nadenken hoor!

Pinda moest naar het consultatieburo vandaag, weer helemaal goedgekeurd en 11.8 kilo zwaar en 89 centimeter groot. Weer ligt ze qua lengte boven het gemiddelde en met de kilo's eronder, nu meer dan eerder. We moeten er geen probleem van maken werd gezegd maar het moet niet erger worden denk ik. Terwijl ze goed eet. Ach komt wel weer.

 

Mr. Big heeft vandaag weer een hechting uit zijn arm laten halen. Een tijd geleden had hij een rare moedervlek, die is weggehaald maar na een paar week kwam er weer een zwart streepje tevoorschijn. Vorige week is dus weer een stukje huid weggehaald met het zwarte streepje erin, het vermoeden was dat er een stukje hechtdraad was blijven zitten. Maar niets van dit alles bleek uit de (standaard) biopsie, hij had een keloïd. Ja die ja. Wikipedia zegt dit;

Nou overmatig littekenweefsel was er wel, de vorige keer hadden ze erg veel moeite om de hechtingen te verwijderen aangezien er al huid overheen was gegroeid.

 

Morgen moet ik naar de internist, laten we hopen dat ik ook net zo goedgekeurd wordt als Pinda en mr. Big. Duimen maar!

 

 

 

Ik ga binnenkort verhuizen, naar iets beters! Niet met man en kind en inboedel en katten maar met dit blogje. Ik ben niet zo tevreden met Punt.nl. Ik kan nooit zoveel veranderen in de opmaak, kan niet zoveel foto's plaatsen (al zit ik nu nog niet aan mijn limiet, maar dat komt wel een keer) en ik kan geen back-up maken. Daar moet ik het betaalpakket voor hebben. Maar als je overstapt wil je alle logjes toch meenemen nietwaar? Dus heb ik het betaalpakket genomen, een back-up gemaakt en die zou dan zooo in een ander systeem geïmporteerd kunnen worden. Dat plannetje ging niet door. Op geen enkele manier was er te importeren. Ik heb de specialisten geraadpleegd (bedankt papa en Cisca) maar helaas, er zit niets anders op dan met de hand alles te knippen en plakken. Dus dat doe ik nu maar. Ik ben op 8 mei 2009 begonnen met bloggen en ik heb nu alle logjes tot 10 juli 2009 erin staan. Een bende werk moet ik zeggen maar als ik nu niet overstap doe ik het nooit denk ik, er komen natuurlijk steeds meer logjes bij. Uiteraard komt er nog een echt verhuisbericht terzijnertijd!

De girafjes hierboven zijn bijna klaar om in de winkel gezet te worden, die zijn vanaf morgen te koop!

Pffff. Het loggen lag een beetje plat de laatste week. En ik heb geen inspiratie om een lollig verhaaltje te schrijven vandaag. Ik wil alleen maar een lekker wijntje drinken, onder mijn quilt zitten en een beetje kijken naar mijn haakwerk, misschien zelfs een beetje haken.

Maar er moest vandaag gewerkt worden. Bij een mevrouw die volgens mij een beetje last heeft van stemmingswisselingen en waarbij het soms beter is om even niets te zeggen. Tot overmaat van ramp gleed ik ook nog uit toen ik boodschappen voor haar deed. En nu heb ik een dikke knie. Ik hoop nu dat iedereen die mij persoonlijk kent denkt "och arme" en niet alleen "goh, dat dat niet eerder is gebeurd met al die sneeuw en gladheid". Ik ben niet zo handig motorisch gezien en veel mensen weten dat. En een dikke knie is geen zeldzaamheid bij mij. Maar ik ben echt wel even zielig hoor!

Gelukkig heb ik mijn favoriete comfort-food kunnen bereiden, burrito's met patatjes (verantwoord uit de actifry) en broccoli. Broccoli je-weet-wel, omdat het niet altijd feest kan zijn. Gelukkig had ik niet zoveel broccoli gekocht. Ik ben niet heel gek op broccoli. Hoe vaak zou je broccoli in een logje kunnen zetten? Broccoli, brocccccollllie BROCCOLI.

En het allerergste, Pinda pikt mijn slechte bui op en mekkert ook een beetje. Daar heeft ze ook wel recht op want ze klom weer eens op de trap en voor ik er wat van kon zeggen stuiterde ze er ook weer af. Een buil en een geschaafde pols als resultaat. Nu zijn we beiden zielig. Mr. Big niet hoor. Die is mega-man. Macho-man. Die heeft nergens last van. Maar de avond is nog niet om. Vanavond moet hij, als het meezit, onze oude koelkast verslepen want die hebben we verkocht. Willen jullie allemaal duimen dat er niets mt hem gebeurd? Want dan kan hij ons lekker verzorgen.

 

 

 

 

 

Ik krijg niet veel gedaan vandaag, of de vorige dagen. Mijn lijstje met dingen die ik nog moet doen wordt steeds langer... Maar ik kan al weer twee zaken afstrepen, ik heb de matroesjka's deze week afgemaakt en vandaag in de winkel gezet en nu blog ik erover. Dat wilde ik vanochtend al doen maar Pinda sliep lekker uit, dus ik ook. Eenmaal beneden zond filmnet P.S. I love you uit. Die heb ik op dvd maar dat maakt niet uit, als die film erop is dan moet ik hem zien. En ik kan na al die keren dat ik hem heb gezien nog steeds niet met droge oogjes kijken. En de mannen die erin voorkomen... mmmmm. Gerard Butler en Jeffrey Dean Morgan. En dan die accenten. Ha. Lekker.

 

Maar nu weer terug naar mijn to-do-list. Ik ga zometeen de ramen even Pinda-vrij maken. De was ophangen en wie weet nog meer. En haken. En misschien zelfs ook nog de vaatwasser uitpakken. En ik moet nog een kadootje verzinnen voor Nicole via de Cisca-kadootjes actie. En een kadootje voor Ruben. Echt ik ga ermee bezig. Misschien moet ik even niet haken.

 

De matroesjka's heten dus Olga, Katerina en Anastasia en zijn in de winkel te vinden!

 

Gisteren besteld rond 14.30, betaald met iDeal (ideaal iDeal) en vandaag ontvangen rond 12.30. Is dat goed of goed! Hier besteld.

 

En nog eentje omdat ik het zo mooi vind...

 

 

 

En toen verdween ik gisteren zomaar van de aardbodem. Of van dit blog in ieder geval. Niets ernstigs gebeurd maar we waren gewoon even druk.

Mijn haakwerk schiet niet zo erg op, maar dat is compleet aan mij te wijten (kweetnie wie ik anders de schuld zou geven maar toch...) Ik heb ze aan elkaar gehaakt, op de manier van meetmeatmike's maar dan zonder stokjes, ik gebruikte vasten en dat werkte heel goed. Maar toen vond ik dat er te weinig wit in zat. Dat haalde ik het los en heb ik een paar vierkanten voorzien van nog een randje wit. Die heb ik aan elkaar gezet maar nu twijfel ik toch nog, misschien nog een randje. Maar dat kan nu niet want mijn wit is op.

Echt waar, drie bollen sinds zaterdag heb ik er al doorgewerkt. De handwerkwinkel zit op zo'n afstand dat ik, zeker met dit weer, liever met de auto ga. En die heb ik natuurlijk niet altijd tot mijn beschikking, de auto moet natuurlijk ook geparkeerd worden en dat kost geld. Meer dan de verzendkosten die ik bij een gemiddelde internetwinkel betaal. En ik loop niet het risico dat ik weer verleid wordt door het aankopen van allerlei andere zaken want de handwerkwinkel is meer een hobbywinkel met een iets groter dan gemiddeld garen assortiment. Kijk ik kan wel slim doen!

 

Pinda hier verbaast mij nog steeds dagelijks. Die ontwikkeling staat niet stil zeg. Pinda is een kind dat observeert, niet zo veel uitprobeerd maar je ziet de radartjes in haar hoofd bijna werken en als ze dan iets doet dan doet ze het vaak direct goed.

Zo ook met het praten, niet dat het meteen helemaal goed klinkt maar het komt heel erg in de buurt. Ze is nooit zo bezig geweest met dingen benoemen, zoals je kinderen vaak hoort praten. Dat ze wijzen en zeggen wat ze zien. Pinda niet. Die begon met wijzen en zei dan mooijjjjj. Veel makkelijker.

Maar nu zegt ze dan ineens "mama kijk booooohhhmmmm moooijjj" en even later gevolgd door "mama kijk, die booooohhhmm ook moooiiijjjj". En dat vind ik dan heel slim. Dat ze het woordje ook gebruikt, dat toch een beetje een abstract woord is, maar ze kent het en ze gebruikt het goed. En nu ineens kan ze het cijfer twee herkennen en benoemen. En nog beter, ze pakt twee dingen (duplo, poppen, enz) en komt dan naar mij toe en zegt "kijk, twee". De twee wordt wel uitgesproken met een zwaar antiliaans accent, geen idee hoe ze daar aan komt.

En natuurlijk iedere keer als ze zoiets zegt wordt ze overladen met complimentjes, ik geloof erg in positieve bekrachtiging, in alles, vooral in de opvoeding. Maar laatst stond ik toch voor een dilemma. We waren boodschappen aan het doen en ineens grijpt ze mij bij de borsten.... "tietjes" zei ze.... Naja, ze heeft het natuurlijk goed, maar ja het is natuurlijk geen sociaal geaccepteerd gedrag. Moet je dan zeggen ja goedzo of zeggen nee, niet doen? Ik heb er maar een combinatie van gemaakt. Aiaiai, de valkuilen van opvoeden!

Ja, haak-leed. Geen haak-kleed. Bij lange na nog geen haak kleed. Ik ben tegen een probleem aangelopen. Ik weet niet hoe ik ze goed aan elkaar moet maken.

Ik heb de manier van meetmeatmike's geprobeerd maar ik vind die enorme opstaande rand die je dan krijgt niet mooi.

Toen probeerde ik de manier van attic24

 

Op de foto zie je het misschien niet zo goed maar alles bolt een beetje op (bolt....bolllllt hmm raar woord als je het zo schrijft).

Toen volgde de Carina's craftlog methode maar ik vond dat er dan zoveel gaten tussen kwamen, het werd zo'n slap kleed. Bovendien vind ik het niet mooi dat er een draaiïng zit in het wit tussen de vierkantjes.

 

Ik ga nu maar eens de manier van meetmeatmikes proberen maar zonder stokjes te haken. Misschien dat dat lukt. Anders naai ik ze wel gewoon met de hand aan elkaar, dat lukte ook met het kleedje dat ik voor Pinda's geboorte haakte. Iemand nog andere tips?

 

 

Hoe haak je terwijl een peuter rond loopt.

 

...

 

 

Geen idee.

 

 

 

 

Weet je nog dat ik vrijdag zei dat ik morgen meer zou vertellen over wat de postbode kwam brengen? Ik vind voor dit keer dat "morgen na vrijdag" zondag is. Van vrijdag op zaterdag heb ik het afwisselend heel koud en heel warm gehad en zaterdag voelde ik mij wel wat beter. Maar nog heb ik niet veel gedaan. Ik ben naar de handwerkwinkel geweest, ben daar geslaagd voor garen en ben snel weer naar huis gereden. Hierna plofte ik op de bank om bij te komen van het garen kopen (nog niet helemaal lekker te pas) en ben lekker gaan haken. Verder is er niets gebeurd. Mr. Big heeft stof gezogen, ik heb 's avonds twintig minuten uitgetrokken voor het avondeten maken en tien minuten voor het eten zelf en Pinda liep overal lekker tussendoor te spelen (ook met mijn haakwerkjes...). En vanochtend hebben we een pyama-ochtend. Pinda en ik dan, Mr. Big is bezig met klussen bij zijn zus.

Maar desalnieteplusminus, er kwam dus wat leuks met de postbode mee. Wat voor de postbode ook wel eens goed is want die is niet zo leuk. Misschien kreeg hij een beetje leukigheid mee van het poststukje. Misschien blijft het dit keer wel hangen en zal hij maandag met wat meer plezier zijn werk doen.

Vanaf hier begint dan de ode; er zat een hele mooie kaart in die Pinda meteen zichzelf toeeigende. Groot gelijk want hij was dan ook voor haar!

 

Met....

 

een....

 

hele....

 

mooie...

 

originele....

 

LindaLou broche!

 

 

En Pinda zou Pinda niet zijn als ze er niet weer iets raars mee deed. De broche mag niet vastgespeld worden op haar trui. Nee, ze houdt hem wel op de plaats vast. En owee als ik hem inpik. Boos, BOOS wordt ze dan. Dus als ze slaapt 's middags speld ik hem op...

Linda bedankt! Ontzettend leuk!

 

 

En nu ben ik natuurlijk verplicht om ook wat leuks te sturen voor Ruben's verjaardag. Verplicht in de goede zin want ik vind dat alleen maar leuk. Maar ik moet nog even goed nadenken want Ruben is natuurlijk een jongen en daar ben ik niet zo in thuis. In die jongensinteresses..

 

Wil je nu zelf ook zo'n leuek broche, kijk dan even hier (ze heeft ook hele leuke andere dingen).

 

Let op de volgende tekst bevat een misschien ongezonde dosis zelfmedelijden

 

::begin zelfmedelijden::

Ik ben verkouden. Na er een paar dagen af te zijn. En de neuspray doet zijn werk niet helemaal goed. Of in ieder geval niet lang. En mijn neus is rood door alle zakdoekjes, ondanks dat ik van die verzorgende balsam zakdoekjes gebruik. Alles bij elkaar ben ik vanaf 2 januari al aan het klungelen. En door het ziek zijn heb ik de suikers telkens niet goed. Dan weer te hoog, dan weer te laag, en dat draagt niet bij aan mijn algeheel welzijn.

:: Eind zelfmedelijden::

 

 

Zoooo, en nu over op vrolijkere dingen. Mr. Big zei dat ik het maar rustig aan moest doen. Dus ik ben op de bank gaan zitten met alle restjes haakgaren dat ik had. En ik heb de video's bij meet me at mike's gaan kijken. Ik kende wel de basis van het haken maar het was even geleden. En die video's zijn zooo duidelijk. En nu ben ik zover.

 

 

Of eigenlijk plus drie vierkantjes. De was is nog niet opgevouwen, op de vloer liggen nog steeds de croissantkruimels van Pinda en ik vind het best. De bedoeling is dat elk vierkantje nog een rij eromheen krijgt, allemaal wit. Want dan krijg je zo'n mooie deken als dat ik hier heb gezien. Of in ieder geval mijn variant ervan. Maar dat betekend wel dat ik op zoek moet naar wit garen van hetzelfde merk, dus oh oh oh wat erg, moet ik morgen maar naar de handwerkwinkel....

 

 

Gelukkig kwam vandaag de postbode met iets leuks.. maar daarover morgen meer!

Echt waar, de lente komt eraan! Kijk maar in mijn tuin:

 

 

En als je nog niet van die hoopgevende groene puntjes hebt in de tuin dan weet ik nog wel iets anders leuks. Trek gebreide sokken met een fleece voering aan (ja Tante B, ik ben vanochtend teruggegaan om voor mijzelf een setje te kopen).

 

 

Trek een lekker flesje open.

 

En kijk naar de hyacintjes die binnen al lekker willen bloeien.

 

 

Pinda lag vandaag vaak op de grond. Omdat ze haar zin niet kreeg en dan ging huilen, huilen doe je het beste terwijl je op de grond ligt. Dat weet iedereen natuurlijk. Maar ineens ging het beter. Pakte ze mijn arm en ging die heel hard knuffelen. Gaf me spontaan kusjes en ging ineens mijn gezicht aaien. En toen lag ze weer ineens op de grond. Terwijl ze eerst aan het rondrennen was. Ik zag haar tijdens dit rennen struikelen, in haar val nog draaien en daarna langs de punt van de tafel schaven om vervolgens met een hele harde bonk op haar achterhoofd te belanden.

Oei dat ging hard dacht ik snel voor ik haar optilde. En huilen, huilen, huilen. Het resultaat is een dik en enigzins blauw oog. Maar er wordt alweer volop gespeeld en gerend. Kindjes zijn zo lekker veerkrachtig!

Een foto van haar oog heb ik niet gemaakt, dat doe ik wel een keer als het echt heel blauw is. En dat zal vast wel een keer gebeuren.

 

Hmmm, peuter op ramkoers.... dingen die Pinda heeft uitgespookt de afgelopen tijd;

:: Willen slapen als ik haar uit bed wil halen. Dus opkrullen aan het voeteneinde, en roepen mama slaaaa. Tot ik de kamer uitloop dan is het mama neeeeeee, Pinda meeeee, kommm. Elke keer weer. E-l-k-e. K-e-e-r.

:: Kusjes geven aan de oven. En erachter komen dan die wel eens een beetje warm kan zijn. Gelukkig is de ovendeur heel goed geïsoleerd.

:: Opa bellen als ik heel even de kamer uit ben. Dat betekend dat ze op de bank moet klimmen, dan op de leuning moet staan en als ze dan op haar tenen staat kan ze net bij de telefoon. Toen Opa belde om te vragen wat er was kwam ik erachter dat ze voor het eerst ook daadwerkelijk gebeld had.

:: Lopen met Mik de poes, terwijl ze Mik aan de staart vasthoudt. Voorttrekt aan de staart. En arme, lieve Mik, die doet helemaal niets terug behalve een beetje zielig kijken.

:: Nona de poes helemaal doodknuffelen. En als Nona niet lief meespeeld kan ze een duw krijgen, een hele flinke, ik heb Nona vandaag een salto zien maken in een poging aan de grijphandjes te ontkomen. Maar ook Nona doet helemaal niets naars tegen Pinda.

:: Jus eten, rechtstreeks uit de juskom. Gewoon, handen erin stoppen en aflikken maar.

:: Maar ook weer helemaal opgaan in een fantasiespelletje, zoals op de foto met haar servies. Ze gaat op haar krukje zitten, pakt het serviesje uit en gaat met de lepel in de suikerpot roeren en zogenaamd snoepen. Hmmmm lekke zegt ze dan.

 

Pinda is nu dus twee. En ze heeft (geen eigengemaakt, dat maak ik volgend jaar wel weer goed) een eigen gebakje gehad. Met een kaarsje. Ja één. 1. Uno. Ein. One. Echt waar. Ik geloof dat dit nog een heftig geval van ontkenning was, dat ik maar één kaarsje op de taart zette. En toen 's middags de post kwam stond er op een kaart de volgende tekst;

 

"(..) en mama bakt vast, net als Jaap Schaap (typetje op de kaart) een lekkere taart. Alleen kan mama vast beter tellen en krijg jij twee kaarsjes"

 

En ik moest heel hard lachen. Hmmm, ja, geen zelfgebakken taart en zelfs geen twee kaarsjes. Maar toen iedereen vroeg waarom Pinda geen twee kaarsjes op de taart had, drong het tot mij door en heb ik er snel nog een bij gezet. Ooooh, wat een ontaarde moeder hè!

 

 

Naar de andere. Pinda heeft het twee jaar geleden voor elkaar gekregen om een dag voor mijn Oma geboren te worden. En 4 dagen voor mijn broertje en 13 dagen voor mijn schoonzusje. Timing.

 

 

Oma was vandaag dus jarig, de oma van de lintjes en borduurgaren en de weet ik veel wat nog meer, veel van mijn knutselspul is afkomstig danwel gesponsord door Oma. En Oma heeft het momenteel niet makkelijk met haar gezondheid. Alles bij elkaar reden genoeg voor een flink kado vond ik. Een quilt dus, want Oma vind het altijd fantastisch om iets zelfgemaakts te krijgen, of ze kan hel goed acteren. Oma heeft ook een moderne smaak (dat blijf ik altijd zo leuk vinden, zo'n moderne Oma), houdt van strakke vormen en rustige kleuren. Dus heb ik een mooie lichtbruine katoenen lap gekocht, het zijden stalenboek gepakt en ben aan de slag gegaan. De achterkant bestaat uit een bijna dezelfde kleur bruin fleece en er zit een lichtblauwe bies aan. En ik ben heel gelukkig met hoe lekker het stofje kreukelde na het wassen en drogen. En hoe zacht dat hij werd want de katoen was wat aan de dikke, harde kant. Hard werken want eigenlijk begon ik te laat door al het ziek zijn van de laatste tijd maar gelukkig was hij op tijd af. Oma was blij, dus ik ook!

 

1. 16012010215, 2. 16012010212, 3. 16012010210, 4. 16012010213

 

En toen was ze twee. Zomaar ineens. Gisteren deed ik een anderhalf-jarig-nee-zeggend-peutertje naar bed en vanochtend haalde ik een twee-jarig-nee-zeggend-peutertje eruit. En nu is ze een peutertje met een fiets. Een (al lijkt het anders op de foto's) rood fietsje. En ze kan niet bij de trappers. En ja, dat is frustrerend voor haar dus de eerste twee-jarige-nee-zeggende-peutertraantjes zijn ook al gevloeid. We gaan straks even blokjes op de trappers zetten!

1. 13012010208, 2. 13012010207, 3. 13012010206, 4. 13012010205 (klik op de link om de foto groter te zien)

 

NEEEEE! Het nee-woord is hier helemaal ontdekt hoor. En ontwikkeld, ze zegt geen nei meer, het is echt nee. Het liefst in combinatie met een heftig gegil. Gewoon even een week eerder beginnen, niet netjes de tweede verjaardag afwachten. Snertkind.

Op de foto zie je haar met de scouting-hoed die mr. Big ooit eens gekocht heeft in Tjechië. Die ligt in onze slaapkamer (bij gebrek aan een betere, niet zichtbare, opbergplek) en Pinda heeft hem ontdekt. Ze heeft hem zelf opgezet en wil dan elke avond voor het naar bed gaan met de hoed op voor de spiegel staan. En o wee als ik zeg dat ze de hoed weer terug moet leggen. Gegil en geschreeuw. Er komt een moment dat ze niet meer voor de spiegel mag staan als dat zo doorgaat.

 

En dan te bedenken dat ik de 14de twee jaar geleden bij de gyn zat, en voor het eerst klaagde over pijn in de heupen. Dat hij mij met een scheef hoofd aankeek en gniffelde, dat hij zei dat hij mij niet klagend kende (want ik genoot, GENOOT van het zwanger zijn). Dat hij meteen vermoedde dat ik al ontsluiting had, dat ik zei dat kan niet, want die pijn heb ik al een ruim een week. Nouja, dan zou ik wel al een week ontsluiting hebben. Bij onderzoek bleek het al drie centimeter te zijn. Hij gniffelde meer en wilde de volgende dag gaan opwekken (ivm de zwangerschapsdiabetes) maar dat wilde ik niet. Het zou zo wel komen zei ik. En ondertussen dacht ik dat ik niet wilde dat Pinda op de 15de geboren zou worden, want de 15de was een oneven getal, en ik hou van even getallen. Ja echt. Ik ben raar. De gyn gniffelde nog wat meer, hij was die eigenwijze vrouwen wel gewend. Goed zei hij, maak dan maar een afspraak voor over een week. Maar ik zie je echt wel eerder.

De 15de moest mr. Big werken op zeker twee en een half uur afstand. Terwijl hij juist de hele tijd gepland had dat hij dichter bij huis zijn  afspraken had. En ja hoor. Het begon te rommelen. Met veel tijd tussen de weeën maar wel regelmatig. Dus ik belde hem toch maar. Net aangekomen kon hij weer omdraaien. Hij heeft over de terugweg iets minder lang gedaan dan de heenweg. Drie keer raden. Juist. Thuis gekomen was het allemaal weer rustig in de buik.

 

Tot de vroege ochtend erna. En precies tien uur later was Pinda geboren. En dat is alweer bijna twee jaar geleden.

 

Als je man, vriend of wie dan ook van het mannelijk geslacht een spelcomputer koopt met zijn (nu moet ik eerlijk zijn) welverdiende dertiende maand dan moet je niet raar staan te kijken als die rustige, evenwichtige, vredelievende man ineens transformeerd naar een machoman, die met vuur in zijn ogen allemaal poppetjes (nouja, wel heel realistisch maar toch poppetjes) neerschiet op het scherm. En daarbij allemaal mannelijke oergeluiden uitstoot. Ik wist niet wat mij overkwam. Maar hierbij wil ik de rest van het vrouwelijk geslacht dus waarschuwen voor deze transformatie.

 

Nog verder wat tips;

:: vraag niet wat het zinnetje "it's time to rethink our strategy" betekend

:: vraag niet wat het betekend als het scherm helemaal rood kleurt

:: zeg niet "gôh, dat zinnetje van rethink heb ik nu al heel vaak achter elkaar gehoord"

:: ga  niet zeggen "schat ze zitten daar op het dak, zie je dat niet?"

:: loop niet langs de televisie

:: begin al helemaal geen gesprek, waarover dan ook

 

Ja, kijk, ik snap dat dus niet helemaal he. Maar ik hou mijn mond maar. Hij snapt niet wat ik leuk vind aan de naaimachine. Dus wij doen gewoon lekker allebei ons ding. Zo hou je je huwelijk gezond. Moet je wel eerst trouwen overigens. Hmm dat willen we allebei niet. Herstel, zo hou je je ik-woon-samen-met-je-omdat-ik-van-je-hou relatie gezond. 

 

 

 

Gisteren was het weer zo'n dag.

 

Zo'n waarom-heb-ik-telkens-tegenwind-dag

Zo'n waarom-is-die-tegenwind-zo-ontzettend-koud-dag

Zo'n ik-heb-veel-te-kort-geslapen-dag

Zo'n waarom-ben-ik-nu-het-gehakt-voor-de-burrito's-vergeten-dag

 

En wat doe je dan? Dan koop je een flinke bos bloemen. De tegenwind werd er niet minder koud om, het gehakt moest nog steeds gekocht worden en ik werd er niet minder moe van maar toch had ik een beetje voorjaar op de tafel staan. En vandaag gaat het een stuk beter. Echt, koop jezelf een flinke bos bloemen, het helpt!

 

Kijk, zie je wat Pinda doet? Dat doe ik zo meteen ook. Maar dan zonder het haar zo op mijn hoofd. Of misschien toch wel. Ik ben er vandaag achter gekomen dat als je veel sneeuw achter elkaar wegschept dat je dan een beetje stijf wordt na een paar uur. Tenminste dat dat voor mij geldt. Misschien ben ik gewoon een stijve hark. Net zoals dat ik nog steeds oude kleren aan moet doen als ik werk met bleek (en dat gelukkig ook had). En als gevolg daarvan ik nu dus echt een werkshirt heb. Vandaag is mij ook uitgelegd dat een bed van de mevrouw waar ik werkte electronisch bedient kan worden waardoor je eronder kan stofzuigen. En als ze je dan vragen om o.a. te stofzuigen en het bed op te maken dat je dat in die volgorde moet doen. Niet eerst heel uitvoerig het bed opmaken, daarna met dat kastje het bed allemaal toeren uit laten halen, vervolgens stofzuigen en er achter komen dat door al die toeren het bed natuurlijk niet meer zo mooi is opgemaakt.

Zie het is niet moeilijk. Maar ik ben gewoon niet altijd logisch.

 

 

Pinda is eindelijk de trotse eigenaar van een ikea krukje. Dat duurde zolang omdat we eigenlijk er tegenop zagen om de hele tijd een schuivend krukje door de kamer te zien en horen. En de kleurtjes waren wel heeeel erg fel. Maar nu hebben ze ook wat zachtere kleurtjes, zelfs een creme kleurig krukje. Die werd het dus. Viltjes eronder en spelen maar. En al schuift ze er inderdaad de hele kamer mee door, ze weet ook prima waarvoor het krukje bedoelt is. Alleen weet ze nog niet waar potloden voor bedoeld zijn aangezien ze in een onbewaakt moment al haar krukje en haar tafel heeft gekleurd. Maar ook een flinke kras over mijn borduurwerk heeft gezet. Ik hoop dat dat er nog uitwast.

 

Nu dacht ik toch echt echt echt dat ik mijn borduurgaren opgeborgen had. Echt waar. Maar toen had ik laatst vilt nodig en ik kon het goede kleurtje niet zo snel vinden. Dus ik pakte de doos waar het vilt in zat. En ik spitte door de doos. En drie keer raden wat ik onder het vilt vond. Ik weet dus wat ik kan doen dit weekend.

En nog meer toeval.... weet je nog mijn lintjes? Ik heb nog meer lintjes gekocht en nu passen ze niet in mijn bakjes. Dus heb ik een nieuw bakje. Maar die zit bij lange na niet vol en nu vallen de kartonnetjes omver. Dat staat natuurlijk niet. Dus moet ik maar meer lintjes kopen toch? Daar kan ik niets aan doen, dat loopt gewoon zo.

Enig nadeel is dat ik dan weer kartonnetjes moet knippen. Maar daar kan ik onderhand in afstuderen.

En ja, die cola, dat is niet alleen cola. Daar zit wat doorheen. Dat had ik nodig. En nee, de foto is niet van vanochtend, maar van gisteren. Het is niet zo erg dat ik 's ochtends moet drinken. Maar het scheelt niet veel

 

We hebben ons waterratje terug! Pinda wilde zo lang niet nat worden, douchen was een ramp en in bad gaan ging gepaard met veel gegil. En nu? Ze wil met kleren en al in bad springen als je niet snel genoeg bent. Echt waar. Laatst had mr. Big het bad vol laten lopen maar op de een of andere manier was het water niet warm genoeg. Ze moest dus even wachten. Maar wachten, daar doet Pinda niet aan. Ze stond al op een been en probeerde het andere been op de badrand te leggen. Als ze in de badkamer staat terwijl een van ons aan het douchen is dan staat ze al met haar armpjes opgeheven "kom kom kom" te roepen. Dat is dan haar manier om til mij op te zeggen. Haar haren uitspoelen vindt ze nog steeds niet leuk maar daar kan ik me iets bij voorstellen. Ik ben allang blij met deze omslag. Wie weet kunnen we binnenkort weer eens proberen te zwemmen met haar!

 

 

Ik heb alvast gezorgd voor een beetje lente. Ik was mijn grijze windscherm en grijs kussentje in het voorzitje helemaal zat. Toen zag ik deze vrolijke windschermflappen en kussentje en dan ook nog de bloemetjes van de action en ineens werd het een beetje lente in mijn hoofd. En nu dus ook op mijn fiets. Terwijl het hier gewoon doorsneeuwd alsof de lente niet meer terugkomt. Laten we het ermaar op houden dat de sneeuw een heel mooi dekentje is voor alle bloembollen in de grond.

 

 

En we zijn er weer. Enigzins dan. Mr. Big piept en kraakt nog aan alle kanten (en maakt andere niet blog-bare geluiden) en is vandaag daarvoor ook bij de dokter geweest. Met zijn longen was gelukkig niets mis maar hij heeft wel codeïne tabletten gekregen. Hopelijk kunnen we daardoor allemaal wat beter slapen, hij doordat hij minder moet hoesten en ik omdat hij minder moet hoesten.

Gisteravond voelde ik mij ineens een stuk beter en besloot ik aan een nieuwe quilt te beginnen, een die ik al lang geleden had moeten beginnen. Als kadootje voor iemands verjaardag maar ik zeg niet voor wie want heel soms leest die mee hier (nee B&B, ik bedoel niet jullie). Ik had berekend dat ik 12 blokken van 30x30 cm nodig had voor een quilt van 120x150 cm. Ik was waarschijnlijk nog echt een beetje koortsig want vandaag kwam ik erachter dat ik dan uitkwam op 90x120. Pfffff. Nog 8 blokken knippen en in elkaar zetten dus.

Ik heb vorige week wel de lockmacine overwonnen, naja, mijn angst ervoor. En zoals met alle irrationele angsten was deze dus ook helemaal ongegrond. Het inrijgen kostte flink wat moeite maar daarna ging het als een speer. En stil dat 'ie is! Daar stond ik wel van te kijken, daar kan Josefientje de naaimachine nog wat van leren. Dus mEET, bedankt voor je aanbod maar ik heb het voor elkaar!

We hebben zondag de vloer ook helemaal ingeolied. Na mijn logje, die ik plaatste tussen de banken hebben we snel de vloer ingewreven en zijn daarna op bed gaan liggen, toen waren we al niet lekker. Toen Pinda wakker werd 's middags werden wij dat ook. Is ook wel luxe hoor, even een dutje tussendoor. Eenmaal beneden kwamen we erachter dat de vloer door de olie toch wel iets gladder was dan voorheen. Pinda kwam daar helemaal hardhandig achter, die gleed uit en viel zo op haar achterhoofd gisteren. Een hele doffe bonk hoorden we. En vanochtend heel vroeg werd ik wakker van haar terwijl ze 'mama auw' riep. Tja, dat verdiende natuurlijk verder slapen in ons bed. Maar toen ze tussen ons in lag was er geen auw meer, alleen maar gelach en gekietel in ons gezicht en heel veel 'mama slaaa? mama mama mama slaaaa? kijk papa oohoook slaaaa'. En ongeacht hoe gek ik op haar ben, om 6 uur 's ochtends met hoofdpijn, verstopte neus en keelpijn doe ik toch liever iets anders. Inderdaad Pindaatje, mama slaaaa. Gelukkig ging ze zonder al te veel morren terug naar haar eigen bed.

Ik wil morgen weer helemaal beter zijn. Dat besluit ik gewoon even. En dat gebeurd dan ook. En ook voor mr. Big natuurlijk. Maar ik eerst.

 

 

"Nohhhna" wordt hier geroepen als Pinda Nona, de poes, ziet.

 

"Nohhhna" wordt geroepen als ze Mik, de andere poes, ziet.

 

"Nohhhna" wordt er enthousiast geroepen terwijl ze heen en weer wipt in het voorzitje van de fiets elke keer als ze een poes tegenkomt onderweg.

 

"Poes" zegt ze als ze haar boekjes ziet...

 

 

 

En het is geen leuk uitzicht. Maar het gaat al ietsjes beter dan vanochtend. Mr. Big is ook ziek. We hebben onze vakantie dus met een dagje verlengd, alleen niet op de leuke manier. Normaal zijn we dat nooit tegelijkertijd, ziek, nu wel. Niet handig. Pinda is gelukkig alleen verkouden, van een zere keel, verhoging of een hoofd vol watten heeft ze geen last. Wil iedereen voor ons duimen dat dat ook zo blijft?

 

 

Het moest. De meubels worden zo vaak verplaatst nu en de boom begon toch echt uit te vallen en hij stond eigenlijk gewoon in de weg.

Was de boom veel groter dan verwacht nadat we binnen het netje eraf hadden gehaald en moesten we hem bijsnoeien om in de hoek te kunnen plaatsen, nu kwamen we erachter dat we hem nog meer bij moesten snoeien om hem de deur door te krijgen! Misschien moeten we volgend kerst een kleinere boom nemen. Alhoewel, iets zegt me dat we dan ook met zo'n joekel aankomen.

De vloer is ondertussen helemaal schoongemaakt, de helft staat in de olie en we maken ons klaar om de andere helft in de olie te zetten. Ik zit nu op de armleuning van de bank terwijl de andere bank op de kop er tegen aan staat. Je moet toch wat overhebben voor het bloggen nietwaar!

En als we de vloer helemaal hebben ingeolied dan moeten we hem ook nog inzepen. Dat is dan weer een extra beschermlaag schijnt. De vloer wordt wel donkerder dan verwacht/gehoopt moet ik zeggen maar als ik van het geoliede deel naar het niet geoliede deel kijk dan ben ik toch wel voor oliën. Het kale hout ziet eruit als spaanplaat. Maar dan iets mooier. Iets maar niet zo heel veel. Wat zou het fijn zijn om straks gewoon weer alles op zijn plek te hebben staan.

 

 

Onze woonkamer ziet er niet uit op het moment. De houten vloer moest weer eens gereinigd en geolied worden dus eerst zijn alle meubels de ene kant op verplaatst, toen de andere kant op voor het reinigen. Nu staan ze weer even enigzins op de plek zodat wij even kunnen zitten en straks eten en zodat Pinda even kan spelen. Maar vanavond wordt alles weer de ene kant op geplaatst en dan de andere kant zodat de olie erop kan. We hebben een wit geoliede vloer en die is aardig donker geworden ondertussen. Eigenlijk hou ik wel van echt witte vloeren. Zowiezo een witte/ rustige basis. Als ik de plaatjes zie bij Yvestown.... ja dat wil ik. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik de muren wel iets kleur had gegeven en dan wel weer lichte raambekleding zou willen. En ik denk niet dat ik alle bloemetjes stoffen erin zou krijgen bij mr. Big. Maar verder... de sfeer! Het licht! Oja, en ik wil WIL dat gehaakte kleed. De mooie rustige basis en dan lekker kleurtjes in de accesoires. In het dagelijkse leven bezwijk ik dan wel weer voor allerlei felle en warme kleurtjes maar dat maakt een huis natuurlijk ook eigen. En in het dagelijks leven zwerft er toch wel plastic-rommel-speelgoed rond. Helaas vindt Pinda niet dat leuk speelgoed beperkt is tot houten speelgoed. En we hebben een schommel-tijgetje staan (die van winnie de pooh) die vind ik wel heel leuk. Echt heel leuk. Maar hij past niet in het interieur. Want hij is heeeeeeeel erg oranje. Maar oooh zo leuk. En weg is mijn yvestown-opzet dan he.

 

Ik heb een geweldig kind! Een heerlijk kind! Een kind dat niet bang is van vuurwerk maar telkens met haar oom juist het vuurwerk wil zien. Een kind dat na al dat vuurwerk zien gewoon doorslaapt om twaalf uur. En als je dan rond twee uur nog even bij haar kijkt, gaat ze rechtopzitten in bed en zegt "boem". En wil daarna gewoon weer slapen (op een keer na, toen was ze schaapje kwijt en dat vond ze niet leuk). Een kind dat gewoon om 10 uur pas wakker wordt. En daarna lekker in bed blijft spelen zodat wij rustig wakker kunnen worden. En zo zijn we de ochtend begonnen vandaag;

 

 

Met een broodje duo penotti in je pyjama en met je roze kettingen om. Pinda dan, wij hadden geen kettingen om.

 

Ik hou van dit kind. Zoveel dat mijn hele tijdsbesef naar z'n grootje is. 2010? Echt? Achja. tegen de tijd dat ik daar gewend aan ben wordt het al weer bijna 2011.

Ooit hoorde ik in een film (ik geloof de long kiss goodnight) een zin die ik geweldig vond. En ik wens hem jullie allemaal toe;

 

    'may the best of your past be the worst of your future"

 

Een heel goed 2010 allemaal! (dat is dan mijn tekst, die zat niet in de film).

 

Ik ben er weer! Internet doet het weer, of tenminste iets beter dan gisteren. Dus "me is bahaaack!" En ik wilde veel vertellen en het kon niet. Maar nu wel!

Mr. Big heeft een baardje. En mr. Big heeft een nieuwe baardtrimmer gekocht deze week. Deze kan ook gebruikt worden onder de douche, onder de douche zijn geen spiegels om te controleren hoeveel je van je baardje afscheert. Zie je waar dit naar toe gaat? Mr. Big heeft nu dus bijna geen baard meer.

Ik heb eindelijk lockgaren gekocht en heb dus geen excuus meer de intimidatie door te laten gaan. Vanavond ga ik inrijgen en wie weet ook wel een stukje locken!

Pinda heeft eindelijk een babyfoon. Niet voor dagelijks gebruik want ik wordt helemaal zenuwachtig elke keer dat dat ding aanslaat maar we gaan nog wel eens borrelen met de buren en dan is een babyfoon toch net iets fijner, nu hoeven we er geen meer te lenen. Op het deel dat in haar kamer staat licht het display op als ze wat zegt. En dat heeft ze door. En dat is een leuk spelletje. Ik snap niet dat het display bij haar op moet lichten.

Pinda heeft de spiegel ontdekt. De weegschaal staat vlak voor de spiegel, daar gaat ze opstaan om daarna zichzelf uitgebreidt te bekijken. En gekke bekken trekken. Nu weten we ook dat ze 12.2 kilo weegt. Volgens het groeiboekje zit ze in de curve maar onder het gemiddelde. Ik vind het prima.

Ik heb twee matroesjka's verkocht ondertussen, de rode is nog beschikbaar. En binnenkort komt er eentje met lichte kleurtjes groen, blauw en roze en oranje bij.

Pinda heeft haar eerste PEZ gekregen van ons. Er gaan twee snoepjes per keer in, dat is een limiet van ons, niet van dat ding. Rara hoe snel ze doorhad hoe het werkte! En o wee als de twee snoepjes op zijn.

Ik heb groene, witte en rode fimo-klei gekocht en de speciale lak ervoor, nu kan ik ook appeltjes en paddestoeltjes maken. Maar ik heb geen foto's want ik heb de eersten al weer weggegeven voor ik een foto maakte maar dat komt later wel want het is een heel leuk werkje.

Morgen ga ik (gaan wij) oud en nieuw vieren met mijn broertje en schoonzusje en na twaalf uren met de buren en champagne en statafels en vuurwerk (vandaar dus de babyfoon). Ik hoop dat Pinda op 1 januari niet zo vroeg wakker wordt. En nu moet ik de zolder opruimen want anders kunnen de logees er niet eens slapen!

 

 

 

 

Aaaaargggh, supersloom internet, veel foutmeldingen en meerdere keren een logje proberen te typen. Ik ben er morgen wel weer. Hoop ik.

 

De kerstdagen zijn weer voorbij en overleefd. Drie in totaal! Gisteren hebben we de hele dag met mijn familie doorgebracht, mijn Oma (die van het borduurgaren en alle bandjes) en haar zus waren er overdag ook nog. En ik heb een kerstpakket gekregen van oma. In de vorm van een gevulde envelop. Ik heb het al eerder gezegd, ik heb een leuke oma! Dat geld brand mij natuurlijk in de portemonee en het is vandaag al uitgegeven. Bij Pipoos, voor nog wat bandjes en borduurgaren (alsof ik nog niets had) en bij de boekenzaak in combinatie met een boekenbon die ik nog had.

Een tijdje geleden kwam ik Twilight (deel I) tegen voor een prijsje waar je geen nee tegen kon zeggen. Ik had een stukje in de winkel gelezen en kon toen al niet het boek wegleggen. En het is een heel ander boek dan dat ik normaal lees. Ik hou van fantasy-boeken en dat is deze natuurlijk ook (over vampiers) maar deze is geschreven in de ik-vorm. En alle fantasy boeken die ik normaal heb gelezen zijn hele epische verhalen met veel verhaallijnen. Deze niet. En toch moest ik mijzelf elke avond dwingen om het boek weg te leggen en te gaan slapen. Deel II en II konden dus niet lang op zich laten wachten.

Vanavond zouden we gaan gourmetten bij opa en oma H, maar oma H is ineens ziek geworden, grieperig. Eigenlijk wel goed. Niet goed dat ze ziek is hoor, maar dat we nu even iets gezonder eten tussen alle feestmaaltijden door! Oma H, snel weer beter worden hoor!

 

 

 

 

Toen vorige week, of was het alweer twee weken geleden, de Knippie kwam was ik een beetje teleurgesteld want de kleren erin vond ik niet zo leuk. Ja, wel die voor grotere kinderen maar Pinda valt er met haar maatje 86 net een beetje tussen. Maaaaar er stond wel een rendierkop in! Van Tilda. En die vond ik leuk!
Twee nieuwe stofjes kwamen eraan te pas en lang leve dat ik door schade en schande wijs ben geworden want de beschrijving van het hele maken tja, was niet uitgebreidt. Er wordt niet gezegd dat je knipjes moet maken aan de binnenkant. Er wordt niet uitgelegd hoe je het met afwerken als je er geen stok in doet (dat was dus de oorspronkelijke bedoeling, als stokpaardje) maar hij wordt wel weergegeven als 'wild aan de muur'. Achja, door dezelfde schade en schande weet ik ook dat je geen vinger onder de naaimachinenaald moet leggen want nagels zijn niet sterk genoeg om een naald te weerstaan. En dat heb ik ook overleefd dus ik laat mij er niet onder krijgen door zo'n rendier.

Maar hij mag nog niet aan de muur. Want Pinda loopt er de hele tijd mee te knuffelen. Missie geslaagd! En ik denk dat ik er nog wel meer ga maken voor hier in huis in allerlei kleuren en ik denk ook dat ik het patroon iets ga vergroten want aan een gemiddelde muur is hij toch een beetje klein.

 

 

Heerlijk he? Kerst! De kerststemming is nog steeds niet langsgekomen maar ik geniet er wel van dat mr. Big lekker vrij is en ik wat langer kan fröbelen op de bank. Gisteren hebben we lekker films gekeken, de Kameleon 2 onder andere,en gegourmet. Nee, gegrild want het is een grilplaat. Met z'n drietjes. Vandaag zijn we bij Opa en Oma H geweest, koffie drinken en morgen gaan we met mijn kant van de familie weer gourmetten. Erg hè, twee keer gourmetten. Nee hoor, kan nog veel erger. Maandag gaan we weer gourmetten maar dan bij opa en oma H. Aaaah, wat een weelde.

 

 

Het fröbelen bestond uit borduren. Je zou denken dat ik geen garen meer kan zien maar ik kwam juist van die mooie kleurtjes tegen. En al het garen is zo lekker overzichtelijk opgeborgen. Aaah, wat een weelde.

Laatst had ik al een matroesjka voor mijzelf gemaakt. Ook met kraaltjes onderaan maar dan aan satijnlintjes. En daar liet ik Pinda mee spelen als ze wilde. Nee, is niet onverantwoord want Pinda stopt weinig in haar mond. Het ging mij erom of ik alles wel goed en stevig in elkaar had gezet. Maar kraaltjes aan satijnlintjes is niet Pinda-bestendig blijkt. Ze braken af, Pinda trok er de hele tijd aan en ik had het vastgestikt met een grote steeklengte dus het ging verkeerd. Deze matroesjka's hebben een suede veter met kraaltjes en alles is vastgezet met een kleinere steeklengte en dat gaat helemaal goed. Tijd dus om er een paar nieuwe te maken en in de winkel te zetten! Aaaaah, wat een weelde.

 

 

Werd het echt kerst. Het laatste adventvakje ging open gisteren en een paar uur daarna was het kerst. En nog snap ik er niets van, de tijd is veel te snel gegaan. En over nog geen maand wordt Pinda 2 jaar. Ook zo'n walgelijk iets. Kindjes die groot worden. Waarom kunnen ze niet wat langer klein blijven maar dan wel even zindelijk zijn en de nacht doorslapen.

 

 

Wij gaan dit jaar een hele lekkere rustige kerst tegemoet. Op het moment zitten we zelfs nog allemaal in de pyjama te kijken naar de sneeuw die buiten valt. Pinda zit met haar bloemenketing om haar hoofd (zoals laatst) bij mr. Big een boekje te lezen. Dat is echt haar ding met mr. Big. Bij mij komt ze niet lezen. Let wel, ze leest zelf.

Maar straks moeten we echt even flink vegen want we zijn gisteren meerdere keren bijna onderuit gegaan op onze oprit, die moet dus zoveel mogelijk sneeuwvrij worden zodat het later niet meer kan bevriezen.

 

 

Het streven is om volgend jaar een zelfgemaakte adventkalender te hebben, dit was wel even makkelijk voor nu. Ik zeg streven, zal ik weddenschappen aan gaan nemen over hoe lang het werkelijk zal duren voor we een zelfgemaakte adventkalender hebben? Misschien motiveert dat wat beter.

Ik wil vanaf hier even iedereen een fijne kerst wensen! Indien er mensen zijn die dit jaar nog geen kaart hebben gehad en die normaal wel krijgen... Sorry. Ik was wat laat. Was niet opzettelijk. Ik had echt niet door dat het al bijna kerst was. Is. 

 

 

Ik snap er niets van. Okee, vorige week begon het te sneeuwen en te vriezen maar de week daarvoor was het toch nog hoogzomer? Waar zijn de maanden september, oktober en november gebleven? Ik ben ze gewoon kwijt. En nu is het morgen al kerst. Ik ben helemaal niet in de kerststemming. En daar baal ik van want normaal vind ik kerst heel leuk maar dit jaar lukt het niet. Kweetnietwaarom.

Dus heb ik maar foto's gemaakt van kerstdingen in mijn huis. Misschien helpt dat.

 

Ik hou van rustige, vergrijsde kleuren in huis. Maar kleur, daarvan ben ik nog lang niet genezen hoor. Toen ik deze kerststal tegenkwam kon ik die echt niet laten staan. En ze zijn ook nog van hout dus Pinda vriendelijk (AH-aankoop maar volgens mij echt overal uitverkocht).

 

En dan als tegenhanger een witte krans. Met allemaal pompom-etjes, vastgemaakt met een speldje elk. Eerst heb ik een ledverlichting op batterijen om een piepschuimkrans gevlochten en daarna alle witte pommetjes vastgeprikt. De engeltjes zijn heel oud. Stonden vroeger bij mij thuis en misschien waren ze toen al oud, in totaal heb ik er twaalf, in allerlei kleuren. Ik ben er heel gek op maar ook heel voorzichtig mee dus ze staan in de kast (hier zit een glazen deur voor).

 

 

In de gang heb ik dan weer wel vergrijsde kleuren.

 

 

En dan mag de kerstboom natuurlijk niet ontbreken. Nou hij is groot. En ik dacht al dat ik te weinig ballen had dus zijn er stoffen hartjes in gekomen. En chocolade kerstballen. En zuurstokjes. En toen slaagde ik bij de Blokker ook nog voor paddestoeltjes (nu ook voor de halve prijs, allen naar de Blokker!). Het is een lekker volle boom geworden. Vol met kleur. En ik ben er weg van al is hij misschien wat rommelig. En Pinda vind hem helemaal geweldig!

 

 

En als ik dan nog echt niet wil geloven dat het bijna kerst is, misschien overtuigen de lege vakjes van de advent kalender mij wel....

 

 

 

 

Het is niet stil hier. Helemaal niet. Hier een aantal geluiden die vandaag of de afgelopen dagen te horen waren. Vaak meerdere keren.

 

:: maahmaa met lange uithalen.

:: isse auw waarbij de zere plek vastgehouden wordt danwel uitgestoken wordt.

:: nohnnnna Nona dus, de kat. Maar Mik, de andere kat, wordt ook aangeduidt met Nohnnna.

:: papa steeds meer weer. Was ik een hele tijd papa nu ineens was iedereen mama, dus ook papa.

:: mr Big naja, niet echt mr Big maar ze noemt hem nu af en toe bij zijn voornaam. Ik moet hem vanaf nu dus ook papa noemen, geen mr. Big. Misschien dat Pinda dat dan ook weer doet.

:: isse koud tja, dat spreekt voor zich natuurlijk.

:: isse moooooooiijjjjj met een hele duidelijke -j aan het eind als ze de kerstboom ziet. Of kerstverlichting waar dan ook. Of mijn borduurgaren. Of haar speelgoed. Of de sneeuw (vanachter het veilige glas). Ofofof, nou heel veel.

:: isse wauw. Is warm, let wel, wauw is een samenvoeging van au en warm. Eerst zei ze isse auw als ze naar iets warms wees.

:: ooooooohhhhhpaaaaa als een van de opa's niet eens in de buurt is of ten sprake is gekomen.

:: ooooooohhhhmaaaaa zelfde laken een pak.

:: hihihi isse bah hihihi als ze een scheetje laat

:: zo isse ja, hehe als ze op het potje gaat zitten. Met luier en kleding aan. In haar blote bilen vindt ze het veel te koud.

:: hmmmmm lekke als ze met haar keukentje aan het spelen is

:: mama ham ham hmmm lekke als ze met haar pollepel naar me toe komt om iets te laten proeven.

:: uit mama isse uit wanneer er kleding niet aan is. Dus als ze naar de wasmand kijkt, in de kast kijkt, langs een kledingwinkel komt enz.

::kijk paa kijk paard

:: paaaah als ze een geit ziet. Bij het paard dat hier vlakbij staat, staat ook een geit. Hetzelfde dus als een paard volgens Pinda.

:: Tijn, Tijn, isse Tijn nou? Muiterpapa wordt bedoeld. Pinda heeft het altijd een beetje moeilijk als hij weer weggaat.

:: nei nei nei, nee nee nee. Veel gehoord.

:: slaaa als zij wil slapen, als de poppen in bed liggen, als wie dan ook zijn ogen dicht doet.

:: sga sga sga, haar knuffelschaap ze is altijd heel enthousiast als ze hem ziet, vandaar dat ze zijn naam meerdere keren zegt.

:: ohoh als iets valt, of als ze zelf valt.

:: koeeeeeh moeeeeh die is ook wel duidelijk denk ik.

:: woef woef waf wafwafafwaf wanneer we een hond tegenkomen. Dan heb ik ineens een klein hondje in het voorzitje op de fiets zitten in plaats van een kindje.

 

haaaa, mijn lekker meidje!

 

 

Avondeten in huize Hutsefluts. Pinda met haar ketting om haar hoofd, als een zomers bloemenmeisje. Elke keer als ze dit doet dan zegt ze "kijk, mooi". En dan moeten we wel echt kijken hoor. Anders herhaalt ze het zinnetje telkens weer, steeds harder. Op haar bordje, gebakken aardappeltjes, tuinerwtjes (haar favoriet) en garnalen uit de actifry, gemarineerd in knoflook-ui-olijfolie-tuinkruiden. Het was lekker, maar niet heel erg lekker. Maar dat is het risico natuurlijk van uitproberen.

 

Hier geen foto's van een blij, vrolijk kindje in winterwonderland. Geen michelin-mannetjes-ingepakte taferelen. Jaaa, als we gaan fietsen maar ook niet meer of vaker dan dat. Pinda houdt niet van sneeuw. Pinda houdt niet van kou. Pinda houdt al helemaal niet van spelen in de sneeuw-kou. Nee. Pinda wil binnen zijn. Bij papa op de bank met een boekje. En dan heel hard Nijne roepen. En dan verwachten dat wij weer het Nijntje-liedje gaan zingen. Ondertussen is het ook leuk om in de kerstboom alle lekkere dingen aan te wijzen. Die choco-kerstballen en zuurstokken. En die glitterkerstballen er stiekem uithalen. En heel tevreden vanachter het glas wijzen naar de sneeuw en dan zeggen mooooiijjj. Maar niet naar buiten. Achja, haar vader is ook zo'n zonaanbidder en liefhebber van hoge temperaturen. Ik ben iets meer van de kou. Maar niet zo van ijzel wegen en onbegaanbare fietspaden. Let wel, ik klaag niet. Want klagen over het weer heeft geen zin. Maar wil de gemeente nu misschien eindelijk iets meer aan fietsers denken dan aan auto's!!!! Ik ga morgen gewoon midden op de weg fietsen.

 

Oi joi joi, wat een project. Als we nu brand krijgen dan grijp ik eerst Pinda, dan de katten en dan de bakjes met borduurgaren want daar zit gewoon simpelweg teveel tijd in. Mr. Big moet zichzelf maar redden.

De halve (hele) oud papierbak heeft eraan moeten geloven, er zitten minimaal twee pakken Vegter's rolletjes in verwerkt. De verpakking dan, de rolletjes zitten in Pinda's maag. En in die van mr. Big en ik. En een verpakking van knorr's burrito's en bami speciaal met ketjap kip. En nog veel meer. Mijn vingers doen zeer van al het knippen van de kartonnetjes. Sterker nog, ik heb een bult op mijn vinger, daar waar de schaar zit als je hem vasthoudt. Ik heb vrijdag zitten zuchten en gezegd dat ik niet kan wachten tot dit klaar is. Ik heb zaterdag zitten zuchten en gezegd dat ik niet kan wachten tot dit klaar is. En zondagochtend was ik zomaar ineens klaar. Ik kan wel zeggen dat ik dit nooit weer doe, maar ik ben een beetje gek. De kans zit erin dat ik dit ooit wel weer doe omdat ik het net wat anders ingedeeld wil hebben ofzo.

 

Vanaf woensdag is dit gevaarte in huize Hutsefluts aanbeland. Nou, ik heb er hard voor moeten werken om dat ding hier te krijgen, de doos waarin 'ie zat paste niet in de fietstas. Soms, heel soms, is een auto wel handig! Gehaald bij de Aldi, voor een Aldi prijsje natuurlijk maar toch niet helemaal gratis helaas. En ik heb er tot op heden nog niets mee gedaan. Ik weet natuurlijk wat een lockmachine kan, maar ik heb er nog nooit mee gewerkt. Ik wilde dit woensdag aan mevrouw B vragen, waar ik naailes van heb maar omdat Pinda woensdag na de mexicaanse griepprik zo slecht te pas was besloot ik thuis te blijven. En mevrouw B heeft nu winterstop. Kerststop bedoel ik. Vanaf 4 januari beginnen de lessen weer. Er zit niets anders op dan de gebruiksaanwijzing maar door te lezen en restjes stof te gebruiken. Maar ik ben er eigenlijk een beetje bang voor. Iemand nog tips?????                    

 

Gisteren moest ik weer naar de internist. Maandag ging ik daarvoor naar het ziekenhuis om bloed te prikken. Eenmaal daar na 40 minuten fietsen door de vrieskou kon ik onverrichter zaken weer naar huis. De internist had niet gezegd dat ik nuchter moest zijn en ook nog eens urine in moest leveren. En toen bleek ook nog dat ik helemaal geen 40 minuten had hoeven fietsen want bij mij op het winkelcentrum zit ook een prikpost. Op twee minuten fietsen. Ik heb de internist even flink zitten vervloeken maar ook de verpleegkundige vriendelijk bedankt, die was zo aardig en meelevend toen ze dit vertelde. Op de terugweg kreeg Pinda het zo koud dat ze ervan moest huilen. Daar kon de vriendelijkheid van de verpleegkundige niet tegenop, toen heb ik de internist nog meer zitten vervloeken.

Dinsdag ben ik dan maar op twee minuten fietsen naar de prikpost gegaan. En nu heb ik een flinke blauwe plek aan de binnenkant van mijn elleboog. Ik ben maar te prikken in één arm, en die ader vindt dat niet meer zo leuk na alle bloedonderzoeken en bloeddonaties van de afgelopen jaren. Als dank bloedt hij onderhuids dan altijd wat door en zit ik een week met een blauwe plek. Gelukkig kan ik laten zien dat het komt door bloedprikken aan de hand van de littekens op die plek, anders zou mr. Big nog beschuldigt kunnen worden.

Gisteren moesten we dus weer 40 minuten fietsen. In het ziekenhuis hangen allemaal schilderijen en Pinda is helemaal weg van een heel groot en modern schilderij. Dus moest ze er maar mee op de foto dit keer. Alleen wilde ze niet staan dus zie je maar een stukje van het schilderij. Het is heul groot, wel 3x2 meter als het geen 4x2 meter is. En voornamelijk rood. Pinda houdt van rood. De foto is ook lekker onscherp, want ik zat op mijn hurken en vlak na het nemen van de foto zat ik ineens op mijn achterste. Die motoriek van mij!

Eenmaal bij de internist kreeg ik hele goede uitslagen! En ik was heel enthousiast. Maar de internist niet. Dus ik vroeg nog even of ik misschien te enthousiast was, het waren toch goede uitslagen? Dat was ze wel eens, de uitslagen waren goed. Maar schijnbaar kan zij dat zelf moeilijk uiten of vindt ze het gewoon niet zo belangrijk. Ik vertelde haar nog van het voor niets naar het lab fietsen, als antwoord kreeg ik 'ja, ik kan niet meer zeggen of ik wel of niet verteld heb van het nuchter zijn' hmmm, dat is geen verontschuldiging. Ik kreeg een nieuw labformulier mee, vanaf nu moet ik regelmatig bloed en urine laten onderzoeken. Dus ik vroeg nog maar eens of het op dezelfde manier moest als dinsdag. Nee hoor, hierbij hoefde ik niet nuchter te zijn. "Maar op het formulier heb je wel aangekruisd dat mijn nuchtere glucose onderzocht moet worden" antwoordde ik na een blik op het formulier. Oh ja, oeps, zeg ik het weer verkeerd was het antwoord. Wat met je daar nu mee? Lang leve de diabetesverpleegkundige! Die maakt alle fouten van de internist weer goed. En de internist krijgt minimaal hel dubbele betaald. Heel flauw.

 

Maar om positief af te sluiten, hierbij mijn uitslagen:

GlyHB (gemiddelde bloedsuiker over 6 weken) was eerst 13,4 en nu 9,2 (moet rond de 6,5-8 zijn). Dat is nog enigzins aan de hoge kant maar het gaat over 6 weken en ik ben sinds 4 weken met insuline bezig. Dus dat daalt nog wel verder.

Cholesterol; was 21.9 is nu 6,5 (=normaal)!!!!! De hoge cholesterol was de reden dat ik aan de insuline moest. Dit betekend niet dat ik kan stoppen met de insuline, daar kom ik waarschijnlijk nooit meer vanaf maar de kans op hart en vaatziektes is in 4 weken dramatisch afgenomen!

Naast dit alles meet ik nog steeds 5 keer per dag mijn bloedsuiker. Nuchter zat ik 4 weken geleden aan de 18 en een beetje. Vanochtend was het 5,9. Dat zijn waardes die een niet diabeet moet hebben.

En de rest van de waardes waren ook goed, maar die zeggen mij iets minder dus die heb ik niet allemaal onthouden.

 

Het gaat dus absoluut de goede kant op. En ik ben best wel een beetje trots op mijzelf. Ik zei tegen de internist dat ik het dus goed gedaan had. Nee zei ze, de insuline heeft het goed gedaan. Maar wie spuit die insuline? Wie past zijn voeding aan zodat er zo min mogelijk insuline gespoten moet worden? Wat is er mis met een beetje positieve bekrachtiging? Ik ben in ieder geval trots op mijzelf!

 

Als je maar iets lijkt op mij dan moet je alle hobbymaterialen overzichtelijk hebben. Want je bent al zo'n chaoot, je hoofd loopt over met ideeën dus er moet tenminste iets zijn dat overzichtelijk is. Grote vorderingen zijn al gemaakt, de stof ligt grotendeels op kleur in de kast, niet allemaal even netjes maar wel zo dat ik in een oogopslag kan zien wat ik heb. Of eigenlijk in meerdere oogopslagen want laatst is het natuurlijk flink uitgebreid. En toen zag ik het opbergsysteem van Miekk's en heb ik ook mijn bandjes en lintjes georganiseerd.

Maar datzelfde systeem is dus te gebruiken bij borduurgaren. En net zoals met stof en lintjes heb ik in de loop der jaren veel borduurgaren gekregen, van mijn oma die besloot nadat ze een staaroperatie was ondergaan dat ze niet meer kon borduren op gewone borduurstof. ze had zich ooit voorgenomen om nooit maar dan ook nooit op Aida-stof te borduren. Als je niet heel goed meer ziet is Aida wel makkelijker maar ze vond het altijd zoooo lelijk. En dat ben ik wel een beetje met haar eens. Het leverde mij in ieder geval deze ongelooflijk mooie en grote sigarendoos met borduugaren op. Maar helemaal handig is deze niet door de grootte. Zelf had ik nog wat borduurgaren over van diverse projectjes en het garen van mijn moeder en oma aan moeders kant heb ik ook geerfd. Allemaal op andere manieren opgeborgen.

Gisteravond heb ik alles bij elkaar gezocht om kaartjes te maken waarop ze gewikkeld konden worden. En ik kwam erachter dat dit een heel karwei is. Veel groter dan ik verwacht had. Heel veel groter. HEEEEEEEL VEEEEEEL. Dus mijn vraag, ben ik gek? Heb ik last van grootheidswaanzin of tenminste chronische overschatting? WTF (pardon my french) dacht ik, dacht ik echt dit in een avondje te doen? Heb ik nog niet genoeg te doen? Ondanks mijn werkeloosheid/ gedeeltelijke werkeloosheid wordt het huis er niet schoner op. Vanwege dit soort projectjes. Maar de zolder (mijn plek) wordt zo wel netter. En Pinda zwermt de hele tijd om mij heen, ooooooh moooooij te roepen. Ze houdt wel van die kleurtjes zo bij elkaar. Net zoals haar moeder.

 

 

Toen was het ineens woensdag 16 december en moest Pinda weer op voor de mexicaanse griepprik. Ging het de vorige keer heel goed, zijn er amper traantjes gekomen, vandaag ging het heel anders.

Bij binnenkomst was het sfeertje al heel anders, waren de ouders de vorige keer gespannen nu hadden de kinderen feilloos door wat er ging gebeuren. En er was heel veel gehuil. Pinda stond meteen al stil. Maar ze wilde wel heel graag dicht bij mij bleven dus toen ik doorliep moest ze wel mee. Eenmaal in de rij aangesloten klemde ze zich helemaal aan mij vast. Haar jas en trui uitkrijgen was een hele opgave. Maar nog geen traantjes. Neeee die bewaarde ze voor het moment waarop ze de prik kreeg.

Ontroostbaar. Geen sultana, vlaggetje of drinken kon haar afleiden. Ze wilde alleen maar heel dicht bij mij zitten. Nou dat kan geregeld worden hoor schat. Ik heb dus veel langer dan gepland in de sportzaal doorgebracht en haar met veel moeite in de trui en jas gekregen. Ondertussen had ze het vlaggetje door dat ze na de prik gekregen had en toen ging het een beetje. Maar fietsen met een kind voorop met een vlaggetje in haar hand zag ik niet zitten. In gedachten zag ik mijzelf al tien keer stoppen omdat ze dat vlaggetje losgelaten had, of regelmatig dat ding in mijn ogen krijgen enzo. Dus het vlaggetje moest in de fietstas. En dat is niet leuk, een mama die je zuurverdiende vlaggetje afpakt terwijl je al zoooo zielig bent. Bij elke hobbel en kuil onderweg werd er weer gehuild. Eenmaal thuis moest er weer flink geknuffeld worden en het vlaggetje werd opgegeten. Dus ik smeerde maar een boterham voor haar. Weer huilen want het vlaggetje was blijkbaar lekkerder. Nadat ze de helft van het stokje afgebroken/afgebeten had begon ze eindelijk aan haar boterham. Lekker met chocopasta en voor de tv.

Maar dan het ergste, de pyjama aantrekken. Haar arm doet echt zeer, je mag er niet eens naar kijken. Weer huilen natuurlijk. En niet alleen Pinda. Ik kan veel hebben maar dat je kind huilt omdat het echt pijn heeft....

Nu slaapt ze nog, al 3 uur aan een stuk. Ik laat haar lekker liggen, dan gaat ze vanavond maar wat later naar bed. Stomme prik.

 

Vandaag had ik ineens 4 kindjes. Past muitermama en/of muiterpapa normaal op Pinda, vandaag hadden ze zelf oppas nodig. En natuurlijk biedt ik mezelf dan aan. Want hun muiters vind ik wel een beetje leuk. Een beetje maar hoor. Muiter 1 en 2 hadden een kerstdiner op school, allemaal moesten ze iets te eten meebrengen dat ze dan in de klas opaten terwijl er overal kerstlichtjes branden. Zooooo leuk. Ze waren allebei een beetje enthousiast en zenuwachtig tegelijk. De een nam pannekoeken mee, de ander poffertjes. Muiter 3 wilde ook graag poffertjes. Dus ik heb maar een extra (grote) zak poffertjes gehaald, zodat hij en Pinda op tijd konden eten. 75 poffers zaten in de zak. Er waren er twee over. Ongelofelijk. En dan te bedenken dat muiter twee 100 poffertjes meehad voor zijn hele klas. Maarja die hadden nog wat meer hapjes natuurlijk. Maar toch.

Ik vond het wel gezellig, 4 kinders. Mag ik niet te gezellig vinden van mr. Big. Ik had nog zo'n leuk gesprekje met muiter twee. Terwijl muiterpapa er nog was zei ik (plagend) tegen muiter 3 dat hij heel goed naar mij moest luisteren vandaag. Hij wilde niet meteen antwoord geven, keek zijn vader gniffelend aan en antwoordde toen (heel zachtjes)jaha. En ik zei tegen muiter 2 dat ik dat met hem niet af hoefde te spreken want muiter 2 luisterde altijd zoooooo goed en was zoooo lief (sarcastisch toontje). Maar dat pikte hij niet helemaal op geloof ik want later zei hij; je had helemaal gelijk hoor, als ik bij jou ben dan ben ik echt heel lief! Phahahaha. Nu snap je misschien waarom ik ze muiters noem.

 

 

Nee hoor, geen baby op komst. Maar we hebben de kookgerei-familie uitgebreidt met de actifry! Dit ding was mij aangeraden door de diabetesverpleegkundige. Haar man heeft ook diabetes en hij kon dus geen, of heel beperkt patatjes eten. Datzelfde heb ik ook. Als ik patat eet dan schiet mijn bloedsuiker omhoog en, erger nog, hij blijft heel lang stijgen. De vetten in het frituurvet zorgen daarvoor, de aardappels op zich nog niet eens zo.  Die vetten zijn langzame koolhydraten, ze kunnen uren energie afgeven, ter vergelijk, rijst is binnen anderhalf uur weg. Wij eten dus veel rijst de laatste tijd.

De actifry dus. Mijn diabetesverpleegkundige had er hele goede ervaringen mee. Ze gebruikt hem zeker 3 a 4 keer per week. Je kunt er wel wat meer mee maken dan alleen patat hoor. Als je verse patat wilt dan gooi je een kilo patat erin, een maatschepje olie (ongeveer een eetlepel) en na 40 minuutjes heb je heerlijke patat. Als je diepvriespatat gebruikt dan hoef je zelfs geen olie toe te voegen want die zijn al voorgefrituurd. Het werkt net zoals een hete lucht oven, met warme lucht dus. Maar als verschil dat er een schep doorgaat waardoor de frietjes constant omgeschept worden en dus heel gelijkmatig bruin worden. Het smaakt natuurlijk wel wat anders dan gewoon friet. Ze zijn iets droger dan gewoon friet maar nog steeds heel smakelijk.

Ik heb net mijn bloedsuiker gemeten, ik moet onder een waarde zitten van 9 na het eten. Het liefst natuurlijk minder. Bij gewone patat zat ik op 15,9 en nu op 8.5. Een heel verschil. Iets hoger dan dat ik wil maar ik heb natuurlijk meer frietjes gegeten dan ik normaal aan aardappels doe. Als ik dat aanpas, gewoon echt groenten en vlees en een kleinere portie friet neem dan zit ik heel mooi met de waardes.

 

Deze week zal de actifry nog veel gebruikt worden. Er zat ook een receptenboekje bij met daarin bijvoorbeeld provençaalse gamba's, gebakken bloemkoolroosjes met appel, rozijnen en kerrie, sperziebonen smoorschotel met verse salie, peer en pinda's, kipstukjes met sperziebonen, ananas en grove mosterd (krijgen jullie al honger?) en nog veel meer. Ik vermaak me wel deze week!