Gisteren ben ik bij de internist geweest (ook al zo'n sociaal onderlegde arts) en ben ik met de insuline begonnen. Gelukkig kon ik daarna naar de diabetes verpleegkundige en bij mijn ziekenhuis zijn er twee, twee hele leuke vrouwen waar ik meteen een klik mee had dus dat gaat helemaal goedkomen. Ik moest toch wel wennen aan het idee om mijzelf te injecteren. Onzin eigenlijk want het is een heel klein naaldje dat een heel klein beetje in je huid gaat maar toch. Maar aangezien ik 4 keer per dag insuline moet spuiten denk ik dat ik er wel snel aan wen.

 

Pinda en ik hebben een echt gesprek gehad vanmiddag. Of eigenlijk twee.

Picture this: Pinda zit op de grond en probeert haar maillot uit te trekken. Aan de voeten wel te verstaan, ze heeft niet door dat ze hem uit moet doen als een broekje.

Ik: laat je maillot aan

Pinda; uit!

Ik; nee aan

Pinda; Uit!

Ik; nee schatje, aanlaten

Pinda; UIT!

Ik; nee echt niet, aanlaten

Pinda; NEI MAMA UIT!! (op zo'n hoge toon dat je er bijna doof van wordt)

Ik; leef je uit meis.

 

Het is haar niet gelukt. Let wel, ze zegt mama (yay) en nei in plaats van nee.

 

Tweede picture this; Pinda loopt rondjes om de bank op een tijdstip dat ze eigenlijk al lang in bed had moeten liggen maar omdat haar moeder tien keer terug moest  naar dezelfde winkel liep alles een beetje uit.

Ik; ga lekker naar bed?

Pinda; nei

Ik; nou zeg, normaal zeg je altijd ja, mag nu ook wel

Pinda; nei

Ik; kom op zeg, naar bed

Pinda; NEI (en gaat op de grond liggen)

Ik; dat gaat je niet helpen, laatste kans, ga je mee?

Pinda: NEI NEI NEI NEEEEIIIHHHHAAAIIIIII (ondertussen luid nee schuddend en heftig bewegend met haar armen)

Ik: okee dan draag ik je

En voordat ik bij haar kan komen staat ze op

Pinda; mama slaaaa. JA.

 

Slaaa is dus slaap. Volgens mij is de peuterpuberteit echt aangebroken.

 

 

 

 

Ik zal blij zijn als ik morgen aan de insuline kan beginnen zeg. Ik heb veel last van de bijwerkingen van de tabletten, een half uur na inname 's morgens word ik misselijk en dat duurt bijna tot aan het avondeten. En dan moet ik weer een tablet nemen. Ook ben ik lichtelijk verkouden en heb ik best last van mijn keel, ik denk dat dat komt doordat mijn suiker toch nog te hoog is, dat daardoor mijn weerstand niet optimaal is. Ik ben dit jaar echt veel te vaak ziek geweest, terwijl ik wel heel goed vitamientjes tot mij neem.

Vandaag had ik naar de oogarts moeten gaan, voor de meting van de oogdruk. Maar de oogarts is ziek. Dat kan natuurlijk gebeuren, maar dit is al de zoveelste keer dat mijn afspraak daar niet door kan gaan. Eerst toen ik zwangerschapsdiabetes had, toen is mijn afspraak met deze arts twee keer afgezegd door ziekte van zijn kant, later toen Pinda last bleef houden van een traanoog is de afspraak weet ik niet hoevaak afgezegd, volgens mij hebben we bijna 3 maand moeten wachten voor een afspraak en nu al weer. En er is geen andere arts die deze onderzoeken uitvoert. Nu is er, onder voorbehoud, een afspraak gemaakt voor morgen. Gelukkig kan de afspraak met de internist wel doorgaan.

Gisteren ben ik voor de Mexicaanse griepprik op pad geweest. Stelletje humoristen daar bij mijn huisarts! Mexicaanse muziek schalde uit de luidsprekers en overal stonden bakjes met nacho-chips. In de wachtkamer werd ingeent en daar vond ik dansende huisartsen! De sfeer was heel leuk en al was het erg druk, het inenten was zo gebeurd. Petje af dat dat allemaal zo soepel ging! Volgende week moet ik voor Pinda op pad. Dat vind ik minder leuk maar wel noodzakelijk. Ik ben bang dat de sfeer in de grote sporthal minder gezellig is dan gisteren bij de huisarts.

 

Ik heb vannacht van die koortsdromen gehad. Je weet wel, van die dromen waarbij je hetzelfde steeds weer moet doen. Eerst was ik aan het quilten. Leuk zal je zeggen maar het was echt obsessief. Ik MOEST en ik wilde niet maar toch, het MOEST. En steeds als ik dacht dat ik alles had gehad kwam er weer meer. Nu zal je denken dat ik teveel op mijn hals heb gehaald met een quilt op bestelling, dat daar de droom vandaan kwam maar dat is echt niet zo want... later in de nacht/ vroege ochtend was ik namelijk ineens allergisch voor plastic. En overal was plastic. Ik moest dat opruimen, maar omdat ik allergisch was moest ik handschoenen aan. Plastic handschoenen. Zaak dus om snel te werken. Een steeds kwam er meer plastic bij. Misschien had ik echt wel verhoging vannacht, ik heb al wel last van mijn keel. En vanmiddag moet ik voor de griepprik, ik vind het een beetje flauw van mijzelf om ziek te worden voor ik alle drie de griepprikken heb gehad. Maar niet doen dus.

 

Ik was laatst nog aan het denken over de 10 dingen die je over jezelf moest vertellen voor de honest scrap award. Dat was wel leuk om te doen. Ik doe dat gewoon nog een keer, maar dan zonder award. Maar als iemand weer een award wil geven aan mij, je bent van harte welkom! Ik zal nu waarschijnlijk niet aan de 10 dingen komen maar toch;

 

:: Ik ben gek op sterretjes. Als in die vuurwerkstaafjes, als in aan de hemel maar ook als in de vorm. Het is zo erg dat Pinda's naam ster betekend. Maar dat was toeval, we hadden eerst de naam en daarna kwam ik erachter dat het ook ster betekende. Was mooi meegenomen.

:: Ik ben ook gek op lieveheersbeestjes, polkadotjes (op wat dan ook), rood-met-witte-stippen-paddestoellen (valt dit ook onder polkadotjes?), fruitbomen en de hortensia Annabelle. Als ik ooit verhuis neem ik die mee, en de fruitbomen ook. En de lieveheersbeestjes die ik vind in de tuin. En als we dan toch bezig zijn, alles met polkadotjes erop. De paddestoelen zal ik laten staan, die worden meestal niet beter van een verhuizing.

:: Ik ben heel filosofisch...schrijf ik dat goed? Eigenlijk valt het wel mee maar ik ben erachter dat ik meer hou van de belofte van de bloem dan van de bloem. En dat klinkt wel filosofisch. Oftewel, bloemknoppen vind ik vaak mooier dan de bloem. Bijvoorbeeld de magnolia, vind ik zo mooi die dikke bulten aan de takken. En dan bloeit 'ie en dan is het toch minder.

:: Op Pinda hebben we twee jaar moeten wachten. En dankzij een geweldige gynaecoloog is ze er. En die gyn is nu met pensioen. Toen ik hoorde dat hij met pensioen ging rekende ik uit of ik in de tussentijd nog een kind kon krijgen. Hij ging 6 maand nadat ik dit hoorde al met pensioen. Dus geen broertje of zusje voor Pinda.

:: Ik heb best wat grijze haren, gekregen ruim voor mijn 30ste. Mijn gyn was eens op vakantie, net toen de doktoren dachten dat ik zwangerschapsdiabetes had. Een vervanger heeft mij daadwerkelijk verteld dat ik dit had en op de vraag hoe het met Pinda dan zou verlopen kreeg ik het doemscenario te horen. Veel te grote kinderen, met lever, nier en hartproblemen. Met diabetes (en je wil een babytje echt geen insulinespuit geven). Absoluut de zwangerschap niet kunnen uitdragen (wegens te grote baby's), waarschijnlijk een keizersnede waarna Pinda in de couveuse moest vanwege niet volgroeide longetjes. Nodeloos te zeggen dat ik helemaal van de wereld was. Twee weken later had ik weer een afspraak bij mijn eigen gyn. Ik vertelde het verhaal en binnen 30 seconden had hij me gerustgesteld. Als ik mijn suiker onder controle had dan ging verder alles goed. En ook al zou Pinda groot zijn, dat vond hij belangrijker dan niet volgroeide longetjes (mits de suiker goed zat). Pinda was bij haar geboorte 51 cm en 3475 gram. Niets aan de hand dus. Maar in die twee weken had ik grijze haren gekregen.

:: die grijze haren maken mij verder niets uit. Want of ik nu over donkerblond verf of grijs... een pot nat.

:: Ik ben gek op het programma Yorin Travel/ RTL Travel en wat voor een namen het al niet heeft gehad. Dat reisprogramma van Floortje Dessing. Elke keer denk ik, daar wil ik ook naar toe. Maar ik hou ook wel heel veel van de comfort van mijn eigen kleine huisje.

:: Als ik later groot ben wil ik in het huis hierboven wonen. Nee, delete dat, ik wil er nu al wonen. Of enig ander vrijstaand huis met een stuk grond en nabij water. Maar dan wel op een andere plek want dit huis staat in Giethoorn en daar is het heel druk in de zomer.

 

Mr. Big en ik hebben de film Once gezien dit weekend. Hij was als film geen aanrader vond ik maar de muziek erin was geweldig! Regelmatig heb ik met kippevel op de bank gezeten. Nu probeer ik een video van youtube hier te plaatsen maar dat schijnt niet te lukken. Dus dan maar een linkje(s)!

 

Falling Slowly

 

door Glen Hansard en Marketa Irglova.

 

Kijk Pinda nou met de tv gids (en ligt het nou aan mij of kijkt ze een beetje demonisch..). Lang leve teletekst, die kan ze niet verscheuren. Maar ze kan zichzelf ook voorlezen! Staat ontzettend wijs als ze dat doet, ze wijst dan vanalles en nog wat aan en brabbelt hele verhalen. Maar nog steeds heeft ze geen geduld om voorgelezen te worden. Van de week bij de huisarts had ze een boekje met dierentuindieren te pakken. Ze kroop bij mr. Big op schoot en begon heel enthousiast te vertellen. Eenmaal bij de zebra aangekomen zei ze "mmmmhoeeee". En ik snap dat helemaal, een zebra is natuurlijk ook zwart wit! Meestal maakt ze die fout niet, een koe is een koe. En er bestaan alleen zwart-witte koeien volgens Pinda. Of tenminste alleen zwart-witte koeien zeggen "mmmhoeeee", want op die andere koeien reageert ze niet. Een keer eerder heeft ze een shetlandpony (wit met een zwarte vlek) aangezien voor een koe, ze wees heel enthousiast maar moest daarna toch wel even kijken.

Waarschuwing; dit is een lang verhaal, maar aan het eind wordt het vrolijker!

 

Ik had dus niet zo'n hele leuke week deze week. Te weinig slaap en veel doktersbezoekjes want sinds woensdag blijkt dat ik diabetes heb. Dat kwam niet helemaal als een verrassing, ik heb toen ik zwanger was zwangerschapsdiabetes gehad. En al was het na de zwangerschap weg, moet je dat heel serieus nemen want je hebt een flinke kans om alsnog diabetes te krijgen.

Ik heb al enige maanden last van een schimmelinfectie (ja, he gats bah, maar het hoort bij het verhaal). Als je suiker niet goed zit dan kan je extra last krijgen van infecties. Dat wist ik. Ook had ik veel, heel veel dorst. En ik ben te dik, niet een klein beetje en al flink lang. 1+1+1 was dus diabetes. Nuchter moet je suiker tussen de 4 à 5 zitten, ik zat op de 18.2. Meteen is er bloed afgenomen, medicatie voorschreven, urine onderzocht en dat soort dingen. En vandaag moest ik weer komen. Vanochtend bleek de suiker wel gedaald te zijn, en dat is al heel goed nieuws. Maar het was alsnog 16.3, het duurt altijd even voor de juiste medicatiedosering is gevonden, ik moet nu dus ook 2 tabletten slikken in plaats van 1. Maar daar was het nog niet mee gedaan, het bloedonderzoek richtte zich ook op het cholesterol en het urineonderzoek op de eiwitten in de urine. Dat laatste was goed, mijn nieren doen nog steeds wat ze horen te doen. Maar die cholesterol was een ander verhaal. Normaal moet die rond de 5 zijn, 7 is verhoogd. Ik had 21,7.... dussssss..... De huisarts had nog nooit zo'n hoge waarde gezien. Dit was meteen reden om met de internist te overleggen en daar moet ik a.s. donderdag naar toe. Ik ga dan meteen aan de insuline (prikken dus, geen tabletten), ze willen mijn suiker zo snel mogelijk naar beneden hebben want ze verwachten dat het cholesterol dan ook daalt. Maar eerst moet ik woensdag naar de oogarts voor de oogdruk. En dinsdag nog even de griepprik halen. En maandag de verwijzingen ophalen en tabletten voor t/m donderdag ophalen. Vrijdag is nog vrij dus. Ik vraag me af voor hoelang.

Flink balen dus, ik heb er ook wel even een traantje om moeten laten. Maar gisteren liep ik met Pinda door het tuincentrum, bloemetjes in de ene hand, Pinda aan de andere hand en ik voelde me helemaal gelukkig. En ik dacht meteen, dit komt ook wel weer goed. Ik ga, net zoals met de zwangerschapsdiabetes mijn suiker heel snel onder controle krijgen. Ik ben nu ruim 11 kilo afgevallen en ik ga gewoon door. En ik hou van snel handelen en dat gebeurd nu. Bovendien je moet veranderen wat je niet kan accepteren en accepteren wat je niet kan veranderen. Ookal is diabetes een chronische ziekte, er zijn veel ergere dingen.

 

En ik kan nog steeds achter de naaimachine zitten!

 

 

Ik heb twee girafjes gemaakt, maar nu ze klaar zijn vind ik ze meer op een alpaca lijken. Alpaca's zijn ook heel leuk. Vind ik. En je krijgt er hele zachte wol van, dat zie ik een giraf nog niet doen.

Ook ben ik aan een nieuwe quilt begonnen, ik kan even niet verder met de quilt die ik op bestelling maak (garen is op, ik kan morgen pas naar de winkel) en tja wat moet je dan he! Ik heb overigens niet per ongeluk mijn vinger op de foto gezet, dat was om te laten zien hoe klein dit blok is. Het moet een babyquilt worden (75x75cm), die ik in de winkel wil zetten. Heb je belangstelling, laat het dan weten, ik kan dan nog rekening houden met kleur-voorkeuren.

Zolang er nog leuke stofjes te koop zijn ben ik blij!

 

 

 

 

 

 

 

Zo daar ben ik weer. Woensdag ging niet soepeler dan dinsdag, om een compleet andere reden maar daarover later meer.

Pinda wilde gistermiddag niet slapen. Als in helemaal niet. Rond 12.30 ging ze naar bed. Ik vroeg nog of ze lekker ging slapen en ze antwoordde ja. Niet dus. Rond 2 uur hoorde ik haar nog volop zingen. Daarna was er even een kleine rustpauze van 10 minuten. En toen werd het gezang hervat. Rond 15.30 was het echt stil en drie kwartier later riep ze me alweer. Ik betwijfel ten zeerste of ze die drie kwartier geslapen heeft. We hebben haar voor 7 uur 's avonds weer in bed gestopt, want er was geen land mee te bezeilen en het was meteen stil. Toen we later gingen kijken lag ze nog net zo als toen we haar in bed stopten. En vanochtend zat zelfs haar slaapzak en dekbed nog ingestopt. Normaal beweegt ze zo veel dat de slaapzak los ligt en haar dekbed helemaal ondersteboven omgekeerd en binnenstebuiten ergens in een hoekje gedrukt is. Ze was dus vandaag een stuk vrolijker.

Maar volgens mij heeft ze weer zo'n ontwikkelingssprongetje gemaakt. Ik merk een verschil in haar spelen en haar praten. Ze speelt veel meer met een verhaal. Haar poppen worden weer overal naar toe gesleept, ze vertelt er hele verhalen tegen en geeft ze kusjes tussendoor. Ze geeft de poppen drinken uit haar fles en kruimeltjes van haar bord. Niet in alles is ze zo aardig met ze hoor, regelmatig moet ik ze uit de kattepaal plukken omdat ze de poppen er head-first in heeft gestopt.

Ze begint nu ineens zinnetjes te vormen, "papa kijk eens" bijvoorbeeld. Dat betekent dan mama kijk eens want ik ben nog steeds papa. Ik moet zeggen dat ik daar een beetje gefrustreerd van wordt maar het is niet anders. Ook zegt ze "Nona aai"(Nona is de kat) waarbij ze dus daadwerkelijk Nona aait en dan "Nona daaaaaag" waarbij Nona een duw krijgt en ruw van haar kussen af wordt gedrukt. Arme Nona.  "Papa es op" is mama ik heb mij fles (es) leeg (op). Superkind. De nieuwe Einstein. Nu nog mama leren zeggen.

 

Ik ben even helemaal leeg. Weet niet waar ik over moet bloggen. Het is donker buiten, ik heb niet genoeg slaap gehad afgelopen nacht, nee ik bedoel afgelopen week en als klap op de vuurpijl wil Pinda 's middags steeds minder slapen. Dat laatste zou geen probleem zijn als het niet heel duidelijk is dat ze eigenlijk wel meer moet slapen. De middagen breng ik door met een bleek meisje met kleine moeie ogen en traantjes die heel vlak onder de oppervlakte liggen.

Ik hoop dat het bij jullie allemaal wat soepeler gaat. Ik weet zeker dat het morgen hier wel soepeler gaat. Voor nu tot ziens!

Nu wilde ik dus van het weekend mr. Big charteren om de groen witte quilt op te houden zodat ik er een foto van kon maken. Maar telkens regende het of, tegen de voorspellingen in, was het ontzettend mistig, of vergat ik het. Dus geen foto. De reden voor de foto was dus dat ik geslaagd ben voor de naam! Met hulp van Helga en Aapiedebruijn. De naam is geworden;

Vert Reinette!

Ja misschien dubbelop want een reinette is al vert maar ik vond het leuk klinken! Ik moest natuurlijk wel even google-en want in het nederlands ken ik reinette alleen als een appel maar toen ik zag wat Helga bedoelde was ik om!

 

En verder heb ik een nieuw patroon voor een quilt uitgeprobeerd. Maar op de een of andere manier lijkt de quilt op de foto schots en scheef. Dat is dus in werkelijkheid niet zo, zal wel komen doordat  ik het quiltje op het rugkussen van de bank heb gehangen. Onze bank heeft niet van die hele rechte kussen. Het is echt zo'n plofbank waarop je niet zit maar hangt en ligt. Ideaal voor de Vert Reinette!

Het quiltje is ongeveer 35x35 cm.

 

 

Dit weekend hebben mr. Big en ik weer iets meegemaakt wat alleen ons kan overkomen. Of misschien jullie ook, maar dit gebeurde weer bij ons. We gingen de stad in. En parkeerden waar we altijd parkeerden. En namen een parkeerkaartje uit de meter en die stopte ik in mijn tas, waar ik hem altijd stop. En gingen lekker winkelen. Mr. Big heeft nieuwe winterschoenen en dat was hard nodig want zijn zool was door. Pinda heeft een lekker warm vest erbij en ik een tuniek. Halverwege gingen we een broodje halen bij een supermarkt. Met broodjes en drinken nestelden we ons op een bankje in de stad. Ik pakte de fles van Pinda uit mijn tas en gaf deze aan Pinda. Meteen zette ze het op een gillen. Ik had de fles niet goed vastgedraaid en hij lekte. Flink. Ook over Pinda heen. Vond ze niet leuk, en ik helemaal niet want de fles had ook in mijn tas zitten lekken.

Pinda weer schoongepoets, fles goed dichtgedraaid en weer verder met winkelen. Toen de portemonee leeg was en de voetjes moe waren gingen we terug naar de parkeergarage. Ik pak het parkeerkaartje uit mijn tas. Uit de tas dus waar Pinda's fles in zat. Die fles die eerder nog lekte. En raad eens? Juist, parkeerkaartje doorweekt. Ik depte nog heel slim met mijn sjaal het ergste vocht weg en voerde de kaart in. Meteen kreeg ik een rood scherm met de tekst "parkeerkaart onleesbaar". En ik hoorde de wieltjes die de parkeerkaart normaal innemen en uitspugen heel hard draaien. En toen werd het scherm zwart en daarna weer rood met de tekst "buiten gebruik". Oeps. Gelukkig hebben ze een knop "help". We moesten ons gewoon maar melden bij de poort. Eenmaal daar gekomen zag mr. Big op de camera's dat er drie mensen bij het apparaat stonden te sleutelen. Door mijn schuld dus. De parkeerwachter zei ons dat hij de poort wel zou openen, we hoefden dus niet te betalen. Dat lieten we ons geen twee keer zeggen, de schoenen van mr. Big waren al duur genoeg. We hebben daar dus een parkeermachine gesloopt zonder dat we parkeergeld hoefden te betalen. Als deze parkeerwachters meelezen; SORRY! Ik zal het nooit meer doen! Beloofd!

 

Ik zag ze weer vliegen dacht ik. Maar dit keer toch niet, Pinda was de schuldige. Sinds kort zet ze overal kleine verzamelingetjes neer. Little people figuurtjes vind ik overal terug in groepjes van 3 of meer. Vooral de zebra's, daar heeft ze er drie van en die drie staan dan ook altijd bij elkaar. Maar de twee sneeuwwitjes, de heks en de houthakker zijn ook een groepje. Haar armbandjes liggen vaak ook bij elkaar, de poppen zelfde laken een pak.

 

 

Ze heeft wel meer van deze rituelen. Als ze haar jas aan moet trekken doet ze eerst altijd de verkeerde arm in de verkeerde mouw. Daarna lacht ze met haar hand voor de mond en doet de goede arm in de mouw. Ik hoef helemaal niets te zeggen daarvoor, dit doet ze helemaal uit zichzelf. De deur uitgaan met de jas los is verboden. Ze zet geen stap over de drempel voordat je zegt dat ze zo de deur wel uit mag. Op haar fles moet altijd een dop en de onderzetters moeten altijd opgestapeld zijn. Als je je glas niet snel genoeg terugzet op de onderzetter ben je hem kwijt. Deuren en traphekjes moeten dicht, ook al zeg je dat ze open moeten blijven. Deuren die voor mijn neus dichgeslagen worden, het is ontelbare keren gebeurd de laatste tijd. En bij elke tunnel die we doorgaan (met fiets of auto) gaan de armpjes in de lucht en roept ze WIIIIIIIIIIIIIII. Ik zweer, we hebben het niet aangeleerd!